Indverski bróðir minn. Í október síðastliðnum álpaðist indverskur drengur inn á skrifstofuna mína sem ég deili með nokkrum öðrum doktorsnemum. Hann var þá nýbyrjaður í námi í Aberdeen og hafði verið úthlutað borði úti í horni hjá okkur en var ekki lengra komin í undirbúningi en svo að hann átti hvergi höfði sínu að halla. Á næstu dögum reif ég símanúmer af auglýsingum og kom þeim áleiðis til hans og fyrr en varði var hann kominn með herbergi. Hann var samt enn frekar ringlaður, skildi ekki að það væri í lagi að fara á pubinn eftir vinnu þó að kennarar væru í augsýn eða að það væri allt í lagi að koma í hettupeysu í vinnuna. Ég reyndi að svara spurningum hans eftir bestu getu og uppskar að launum þann vafasama heiður að verða "systir" hans. Ég fékk litlu ráðið um þennan ráðahag og því eignaðist ég í haust móður á Indlandi sem biður bænirnar fyrir mig.

Svo kom að því að indverska móðir mín byrjaði að leita að konu fyrir bróður minn. Mér var tilkynnt um þegar búið var að þrengja hringinn niður í fjórar stúlkur og loks var ein valin. Mynd af gullfallegri indverskri stelpu í rauðum sari með doktorsgráðu í stærðfræði birtist í viðhengi í yahoo póstinum hans bróður míns, sem hafði titilinn "marriage proposal". Bróðir minn þekktist boðið, stúlkan sagði upp kennarastöðu við indverskan háskóla og mér var boðið í brúðkaupið sem mun fara fram þann 12. júní nk. (Þá verða hinsvegar Þórhildur, Karítas og Hildur í heimsókn svo ég á ekki heimangengt).

Þegar dagsetningin var komin á hreint þurfti ég að gegna fyrstu skyldum mínum sem systir, því þó að mér hafi algerlega misfarist að sjá til þess að bróðir minn borðaði vel og að honum væri ekki kalt auk þess sem ég þverneita í hvert skipti sem hann býðst til að bera skólatöskuna fyrir mig, þá hefur mér ekki tekist að hrista af mér þennan vafasama titil. Í þetta sinn vékst ég þó ekki undan því nú átti ég að vera sérstakur ráðgjafi við gjafakaup handa hinni útvöldu og þó mér byði við þeim örlögum sem bróðir minn býður þessari hámenntuðu ungu konu sem eftir 12. júní mun hætta að kenna stærðfræði til að hugsa um foreldra hans, þá rann mér blóðið til skyldunnar að sjá til þess að þessi kynsystir mín fengi að minnsta kosti fallegan kjól í sárabót.

Það kom þó fljótt í ljós að hendur mínar voru bundnar. Þegar ég hafði bent bróður mínum á flottan skósíðan kjól (ég var ekki svo græn að halda að eitthvað styttra en öklasítt kæmi til greina) hófst þetta samtal:

Bróðir minn: "Og hvenær á hún að vera í þessu".

Ég: "Kannski bara þegar hún fer út?"

B: "Út hvert?"

Ég: "Út með vinum sínum, eða út að versla eða eitthvað?"

B: "Hún fer ekkert út nema á markaðinn, hún getur ekki verið á markaðnum í þessu, hefurðu aldrei séð indverska bíómynd eða hvað?"

Ég:" hmm, nei ætli það. Hún getur líka alveg verið í þessu heima"

B: "Ekki fyrir framan foreldra mína, bara inni í herberginu sínu. Getur hún sofið í þessu?"

Ég:"Jaaa, hún getur það kannski alveg en þetta er EKKI náttkjóll"

B: "Ok ekki náttkjóll, getum við ekki keypt náttkjól?"

Þannig fór um sjóferð þá, við keyptum skósíðan bómullar náttkjól og náttslopp. Þegar ég þurfti að ráðfæra mig við afgreiðslukonuna, til að vera viss um að indverska stærðin sem bróður mínum hafði verið tilkynnt væri sambærileg breskum stöðlum, var ég spurð hvort stelpan væri hávaxin og grönn. Ég leit spyrjandi augum á bróður minn sem ypti öxlum og við svörðum afgreiðslukonunni sem kafroðnaði að við hefðum bara hvorugt séð hana. Ég fór þó út með stærð númer 12 og sannfærði bróður minn að tilvonandi eiginkona hans væri ekki "eins og nígeríukona" þó hún notaði stærð 12 um leið og ég hnýtti við endann á nýjustu uppgötvun þess efnis að "konur keyra strætó í Skotlandi" að konur í Skotlandi gætu gert það sem þeim sýndist.

Það er fátt sem okkur systkinunum kemur saman um. Eintölum mínum um kvenréttindi er svarað með eintölum um ábyrgð barna fyrir foreldrum sínum, um mikilvægi stórfjölskyldunnar og samvinnu. Hann er yngstur systkina sinna, honum ber að sjá til þess að hugsað verði um foreldra hans í ellinni (þau eru að hans sögn háöldruð, um sextugt!) og ábendingar þess efnis að hann geti þá að minnsta kosti gert það til jafns við eiginkonu sína er svarað með hlátri. Tilhlökkunin fyrir brúðkaupinu er engin, þetta er bara samningsatriði, hann flýgur út 10. júní og aftur til Skotlands þann 15. Kemur til baka giftur maður og á Indlandi mun ég eiga mágkonu sem sefur í drifhvítum bómullarnáttkjól frá Marks og Spencer.