Einu sinni bjó ég á Helgafelli á Eyrarbakka sem einu sinni hét Hagi og heitir hjá hinu opinbera Eyrargata 22. Þar var gott að búa og þar gerðist margt skemmtilegt. Margt fólk kom í heimsókn, flest oftar en einu sinni og þaðan var stutt að fara víða í heimsóknir og á flesta staði fór ég oft. Þetta var fyrir tæpum þremur vikum en gæti allt eins hafa verið fyrir tæpum áratug.Skjótt skipast veður í lofti. Núna bý ég uppi á þriðju hæð á Watson stræti 14 í Rósarhaugs hverfinu í Aberdeen. Þaðan er langt að fara flest og fáir koma í heimsókn, en þeir sem koma koma oft. Þar er samt gott að vera, vítt til veggja og hátt til lofts. Það búa engar pöddur undir þvottavélinni á Watson stræti og þar hefi ég hvorki séð trjálús né mús.

Það er komið vor í Aberdeen, það er ennþá vetur á Íslandi?! Ég gekk jakkalaus í skólann í morgun, fram hjá óteljandi gulum páskaliljum og útsprungnum túnfíflum, rauðum túllípönum og bleikum kirsuberjatrjám. Áður hafði ég skellt eldhúsglugganum í skyndi á nefið á Mæju býflugu. Á Íslandi var ég með húfu og vettlinga (a.m.k. í vasanum) að dást af agnarlitlum fjólubláum krókusum sem gægðust upp úr freðinni moldinni. Ajæja, óekkí.

Hver vegur að heiman er vegurinn heim.