Til að gæta sanngirnis er hér vísubrot eftir Ingveldi Jónsdóttur vesturfara sem er ólík þeim bölsvísum sem ég hef áður tekið hér upp.

Heim vil ég ævilangt óska mér leiðina,

þó armæðu þekki ég fátækt og neyðina,

og kúgunarvöldin og kuldan af stjórninni

og kolbrunnu hraunin á túnum og fitinni.

Heim vil ég komast frá hávaðaglauminum,

hrekkjum og svikum og peningastraumunum,

heim get ég snúið frá guðleysisgalinu,

glamrinu, tálinu, markleysuhjalinu;

í heimalandsdölum er veran þó værari,

veturinn blíðari, heimurinn skærari,

tindarnir stoltari, fjallbreiðan fegurri,

forsælan rólegri, kvöldvakan blíðari

heldur en fumið og fátið á sléttunum,

ferðin og skvaldrið í járnbrautarlestunum,

morið í grasinu af sniglum og snákunum,

snöltrið og göltrið í Winnipegstrákunum