Ég þarf svo óskaplega að komast í jólaklippingu en vegna ófara minna síðast þegar ég lenti á þvermóðskufullu klippikonunni þá er ég pínulítið bangin. Ég hef því sótt mér innblástur fyrir jólagreiðslunni í Tímarit hins íslenska bókmenntafélags (á þann hátt get ég þóst vinna þegar ég blaða í blöðum. Cosmo og Vogue eru svo módern að þar er ekkert um fornleifar). Þessi tískuþáttur er frá 1892:

"Einhver hin mesta kvennprýði er hárið, enda leggur nálega hver ung stúlka hina mestu stund á, að það sje sem mest og fari sem bezt. Eins og menn vita er nú tízkan sú, að kvennmenn fljetta hár sitt og þykir vel fara, en engu miður þótti stúlkum fara hárið fyrir 40 árum, þegar það var siður, að hafa það slegið; en því var svo háttað, að þegar búið var að greiða hárið, var því skipt í þrennt, og svo var snúið upp á hárbroddinn neðst á hverjum lokknum fyrir sig, og lokknum síðan stungið upp undir húfuna, sínum í hvorum vanga og einum að aptan, og hjengu svo hárlykkjurnar niður og fjellu í bylgjum um axlir og herðar. Stundum var aptur hárbroddinum - en sá lokkurinn var jafnan mestur - stungið undir peysuhálsmálið að aptanverðu, og breiddist þá hárlykkjan niður um bakið , og fór það undurvel og prýddi mjög baksvipinn, og gjörði hann mjög föngulegan, þegar hárið var bæði mikið og fagurt."

Þetta er klárlega jólagreiðslan í ár, er í lagi að hafa húfu inni á jólunum?
Sjáumst á morgun ....