Ég berst á fáki fráum fram um veg ....

Það eru gömul sannindi og ný að best af öllu sé að lifa í stundinni, hverjum degi nægir sín þjáning og allt það. Fólk er alltaf að tuða þetta vegna þess að það er næstum því ómögulegt að hugsa ekki í sífellu um það sem koma skal. Ofan á allt saman bætist svo að grasið er grænna hinum megin og fjarlægðin gerir fjöllin blá. Það er því alltaf einhvers aðeins betra að vænta handan hornsins og þá er nú eðlilegt að maður greikki sporið og liggji á.

Ég lifi þó enn í þeirri von að þegar ég hætti loksins í skóla þá muni tíminn hægja á sér og ég upplifa einhverskonar hversdags alsælu þar sem til einskis er til að hlakka nema þess eins að vakna á morgnana ... ef ég gæti bara hraðspólað yfir þessa doktorsritgerð.

Kannski ég fari bara beint á Sólvelli.