Það er búið að vera alveg ofsalega kalt í Aberdeen síðustu viku, jafnt inni sem úti. Ólífuolían skildi sig á meðan við fórum í grillveislu til Collieston og sjampóið varð svo kalt að það var vont að setja það í hárið, þvotturinn sem ég þvoði á föstudaginn er enn rakur á snúrunni. Ég mun aldrei venjast þessari vesöld en í gegnum árin hef ég safnað mörgum vopnum í búrið. Ég hef háð hetjulega baráttu með hitapokum, ullarnærfötum, ógrynni af ullarsokkum, flíspeysu og -teppi, húfu og fingralausum vettlingum, hárblásara, baðslopp og hlýjum inniskóm. Nýjasta vopnið er köttur sem ég fékk sendan frá Bristol í byrjun mánaðarins. Kötturinn er, eins og sjá má á myndunum hér til hliðar, með ógnarlangar lappir og hendur sem hægt er að binda um hálsinn og mittið svo heklaður hausinn liggi á öxl viðkomandi og hlýji hálsakot og kinnar. Það besta við köttin er þó ótvírætt búkurinn sem er hannaður fyrir hitapoka. Með heitt vatn í iðrunum er kisa sá allrabesti félagi sem ég get hugsað mér á kvöldin. Mér finnst pínu eins og ég sé í mömmuleik með hana hangandi framan á mér á meðan ég vaska upp, les og horfi á sjónvarpið en það sér enginn til mín .....

Brrrrrrr.