Það er kominn vetur í Aberdeen. Rigning, rigning, rigning og rok, rok. Nefsteyta dag eftir dag. Hafragrautur í morgunmat og lopapeysa og ullarsokkar á kvöldin. Ahhh hvað það er kósý. Klukkan fer á íslenskan tíma á sunnudaginn svo ég mun ekki þjást af þotuþreytu þegar ég kem heim um jólin.

Ég fékk póst frá breska skattstjóranum í gær. Hann bauð mér að borga skatt fyrir síðastliðið ár, ef ég vildi, því annars myndi ég ekki fá fullan ellilífeyri. Iss piss. Ég þygg ekki neitt af þessu skítapakki nema ókeypis heilbrigðisþjónustu, sjónvarpinu stel ég og annað sæki ég til Íslands. Eða hvað? Ætti ég kannski að þyggja þetta, verður til einhver peningur til að borga ellilífeyrinn minn á Íslandi?? æi ég nenni ekki að hafa áhyggjur af því strax. Það var eitt sem stakk í augu í bréfinu. (Er þetta rétt, stinga hlutir í augu sem stúf?) Konur í Bretlandi fara 5 árum fyrr en karlar á eftirlaun!!! WASS! Þær lifa samt lengur eins og alls staðar annarsstaðar í Evrópu - hvers vegna er það? Svo er talað um í fréttum að hækka eftirlaunaaldurinn um einhver ár til að spara en enginn nefnir að kannski væri rétt að konur myndu bara vinna jafnlengi og karlar. Það er lágt að heita laufa fjórir.

Anyways myndirnar eru úr daglega lífinu á Hunter Place. Ég með úrvaxna nýja lego-hárið og Chris með nýju gleraugun sín og þarna má einnig sjá nýja bollaparið sem ég keypti á flóamarkaði í Winnipeg. Uppáhalds.