Ég er að hlusta á gufuna sem ég dútla í vinnunni og nú er einhver kona að tala um allskyns vitleysu sem hana hefur dreymt. Í draumunum lærði hún allt um lífið og tilveruna. Hún hefur skrifað bók um þessa lífsreynslu sem heitir Hver er ég þar sem hún boðar fagnaðarerindið. Hún heitir Inga. Fórnarlamb heimspekifyrirlestra í svefni. Svolítið skrýtið.

En hún Inga minnti mig á skrýtinn draum sem mig dreymdi síðustu nótt. Ég var að þjóna til borðs í einhverri allsherjarveislu til heiðurs Stellu Elínborgu. Í veislunni voru fleiri hundruð gestir sem allir sátu og sneru í sömu átt. Ég var eina þjónustukonan og hljóp á milli raða á háhæluðum skóm og setti pizzur og kökusneiðar inn í örbylgjuofna, en hver og einn gestur hafði sinn eigin örbylgjuofn undir sætinu sínu. Þegar veislan var búin fengu allir gestirnir gullhring á leiðinni út úr dyrunum (hring alveg eins og ég, Tóta, Hildur og Þórhildur eigum allar). Þegar salurinn var tómur heyrði ég Siggu moster segja við mömmu að það væri algjör óþarfi að bjóða ömmusystkinum í svona veislur, þau þekktu barnið ekki neitt og þökkuðu aldrei fyrir sig (Sigga var þarna samt ekki að tala um sjálfa sig heldur var eins og hún ætti við næstu kynslóð á undan þó að hún sé náttúrulega ömmusystir Stellu). Allavega, ég var alveg að drepast í fótunum og þegar ég uppgötvaði að það væri ekki nein pizza eftir og engin kaka og að ég fengi ekki gullhring fór ég að háskæla. Ég grét og grét og grét en það var eins og enginn tæki eftir því. Tóta sneri sér loks að mér og sagði ég veit ekki afhverju þú ert að gráta þér er alveg sama og þá grét ég enn meira og hætti ekki fyrr en Chris vaknaði við ekkasogin og vakti mig!

Haldiði að ég gæti skrifað bók ....