Þá eru páskarnir komnir og farnir og sumarið á næsta leyti. Það hefur ýmislegt drifið á daga mína síðan ég skrifaði síðast. Herdís kom í heimsókn og það var alveg yndislegt að hafa hana. Aberdeen skartaði skýjahulunni allan tíman og var því, eins og segir í ferðahandbók um Skotland sem ég komst yfir á dögunum: "eins aðlaðandi og kaldur hafragrautur". En það kom ekki að sök, við skemmtum okkur konunglega!

Svo flugum við saman til London þar sem leiðir skildust, hún fór aftur á klakann til ykkar og ég fór til Bristol á ráðstefnu og vinafund. Bristol er svo frábær og þar var ofsalega skemmtilegt. Ég fór á fjölmörg stefnumót við gamla vini og félaga og tveir kollegar mínir úr bæjarfornleifafræðideildinni sem ég vann fyrir um árið báðu mig sérstaklega að taka það fram að þeir kynnu einstaklega vel við Íslendinga og þættu þeir hið frábærasta fólk. Annar þeirra hefur unnið dálítið á Íslandi og hann fékk hreinlega sting í hjartað þegar ég sagði honum að Íslendingum væri nú ekkert sérstaklega hlýtt til Breta þessa dagana og að margir gerðu ráð fyrir að þær tilfinningar væru endurgoldnar. Þar hafið þið það!

Svo fór nú aðeins að halla undan fæti. Ég hélt í 10 tíma lestarferð á laugardagsmorguninn tilbaka til Aberdeen. Þegar ég var búin að vera í lestinni um 6 klukkustundir og var um það bil að skríða yfir skosku landamærin var ég orðin ansi svöng og rölti yfir í veitingavagninn. En viti menn hann var lokaður og ég ekki með neitt nesti. Ég var því mjööög svöng og þreytt þegar ég opnaði útidyrnar á 1 Hunter Place og skreiddist inn. Í stigaganginum var eitthvert bréfarusl sem ég hirti og viti menn það var hattur af páskaeggi frá Nóa Siríus nr 4!!!! Ég hljóp inn og hringdi heim og jú, ma og pa höfðu sent tvö páskaegg nr 4 til mín. ÞEIM HAFÐI VERIÐ STOLIÐ. Ég varð aaaalveg miður mín og fór aftur fram á gang að leita að fleiri vísbendingum. Í gluggakistunni á stigapallinum fyrir ofan mig var kassinn rauði frá Íslandspósti, Morgunblaðið frá 31. mars, græna húfan sem ég gleymdi á Íslandi og bóluplasts kuðl en ekkert páskaegg....

Mér leið nú betur þegar ég vaknaði á páskadag og það var sól, sumar og brakandi þurrkur. Ég stóðst ekki mátið að setja í eina vél en þegar ég fór svo út á snúru fann ég kraminn páskaunga með súkkulaði á fótunum úti í garði og reiðin yfir stolnu páskaeggjunum helltist yfir mig aftur.
Ég er ekki búin að banka hjá nágrönnunum til þess er ég of mikil skræfa. Ég þori ekki að æsa mig við fólk sem finnst það ekki einungis í lagi að stela páskaeggjum heldur sér enga ástæðu til að fela sönnunargögnin. Þau myndu ábygglega bara glenna sig framan í mig þar til ég færi að gráta og svo kannski bara byrja að stela öllum póstinum mínum, eða þvottinum!! Nei ég hugga mig bara við það að stolin páskaegg bragðast ábyggilega jafnilla og stolnar piparkökur!

Ég átti samt eitt páskaegg sem Herdís gaf mér sem við Chris deildum og því óþarfi að vorkenna mér. Málshátturinn minn var: "Betra er ólofað en illa efnt". Hvaða málshátt fenguð þið?