Neytendur

Ég rifjaði það upp um daginn hvað Neytendablaðið olli mér miklum heilabrotum í gamla daga. Tilefnið var að hún Tóta systir var í viðtali við blaðið um siðræna neyslu.

Neytendablaðið kom inn um lúguna á Túngötunni annað slagið þegar ég var lítil, stílað á mömmu. Ég velti því lengi fyrir mér hvert efni blaðsins væri en man nú ekki til þess að hafa lesið neitt í því. Ég hallaðist lengst að því að mamma fengi þetta blað sent því að hún væri í félagskap þeirra sem segðu alltaf nei við öllu - en fannst samt mjög skrýtið að hún skildi hafa gengið í slíkan félagsskap þar sem sjálf héldi hún því fram að hún segði miklu oftar já en ég kærði mig um að muna. Einhvern tíma spurði ég mömmu að þessu en hún hló að mér án þess að gefa mér skýrt svar og þá fór mig nú að gruna að líklega væri önnur skýring á nafngift blaðsins. Hvenær ég uppgötvaði hvað það er að vera neytandi er ég hins vegar löngu búin að gleyma.

En talandi um neytendur. Ákveðinn hópur neytenda, af verri gerðinni, hefur gert bakgarðinn minn að athvarfi sínu. Bakgarðurinn er nú reyndar bara meðalstórt blómabeð en skjólgott mjög. Þar eru þó engin blóm heldur bara sprautunálar og niðurskornar áldósir á víð og dreif. Ég hringi reglulega í kynlífs- og eiturlyfjarusldeild borgarinnar sem jafnan kemur með það sama til að taka til en nær alltaf eru nýjar nálar í beðinu næsta dag. Ég á mér þó hauk í horni í baráttunni við hyskið því neðar í götunni býr lögreglumaður sem er hvergi banginn. Hann gengur annað slagið fram hjá garðinum og ef hann sér til einhvers brýnir hann raust sína hressilega og sendir þá á brott. Vinkona mín sem kom í heimsókn um daginn sagð mér svo að hún hafi mætt einum misyndismanninum við hliðið og hann hafi sagt henni að hann hafi tekið til í garðinum þótt að ruslið hefði sko ekki verið eftir sig - löggan hefði skipað honum það.

Óekkí ajæja.