Það er hádegi í Bristol rétt eins og á Íslandi. Það er glampandi sól en hún nær ekki að ylja mér - en það gera gammosíurnar og teppispilsið mitt. Einu sinni átti ég mér þá ósk heitasta að þurfa ekki að fara í vinnuföt á hverjum morgni en köflótti teppis-pilsvafningurinn er orðinn hluti af skrifstofubúningnum mínum þar sem vetrarspikið kemur í veg fyrir að ég geti troðið mér í nógu margar buxur til að verja mig frá hnéfrosti.
Það er nú ekki hollt að væla svona mikið yfir kulda og fer mér illa sem Íslending en mikið óskaplega hlakka ég til að koma til Íslands í mars. Ég veit það þó ósköp vel að það er kalt hjá ykkur skinnin mín og eflaust mun ég þurfa að þurrka nokkra sultardropa í vettlingana mína þegar ég hendist um Garðskagann í byrjun næsta mánaðar en mikið hlakka ég til að borða páskaegg í hlýju stofunni hjá mömmu og pabba.
Ástæðan fyrir þessu kuldakasti í híbýlum mínum er það að nágrannarnir á neðri hæðinni eru fluttir út. Eftir að hafa hlustað á þau þræta um hitt og þetta - aðallega heimilsstörf þar sem karlmanni heimilisins fannst hann gera allt of mikið eru þau flutt, vonandi sitt á hvorn staðinn. Þar kyndir því enginn lengur og íbúðin komin á sölu.
Það er því ekki annað í stöðunni en að hella upp á könnuna sí og æ og harka af sér - hingað koma að minnsta kosti ekki fleiri mýs í svona harðæri og ég kann mun betur við að vera skítkalt en að vera skíthrædd. Svo get ég nú alltaf ornað mér við arininn á síðkvöldum.