Síðustu daga hef ég verið að baksa við að búa til fyrirlestur sem ég átti að halda í þessum skrifuðum. Það gekk svona upp og ofan eins og oft vill verða. Ég hafði hugsað mér að eyða gærdeginum í að púsla saman hugmyndum og búa til flott powerpoint show en bauðst grafara vinna sem ég tók fegins hendi.

Ég eyddi því gærdeginum í að moka og moka þykkan klístraðan leir úr yðrum Bristol og teikna veggi gróðurhúss frá viktoríutímanum. Kom þó heim um kvöldmatarleytið og settist við tölvuna. Í morgun þegar ég vaknaði var ég með þvílíkar harðsperrur í öxlum og fingrum en tókst þó að fínpússa lesninguna og showið.

Þegar ég hafði tautað fyrir munni mér, það fer sem fer ég verð svo glöð klukkan fjögur, trekk í trekk mætti ég galvösk í skólann en þar var enginn .....ég hafði gleymst af því að ég er jú bara ein í þessum kúrsi, þeir sem áttu að hlusta á mig voru á bak og burt....
Ég fór næstum að skæla og fór upp til kennarans míns, sem um leið og hann sá mig fékk samviskubitskast. Við ræddum fram og til baka hvernig best væri að taka á þessu máli og endingin varð sú að ég myndi flytja fyrirlestur fyrir alla ma nemana í jólapartýi deildarinnar þann 9. desember....þessi sem ég skrifaði í gær endar því í tunnunni og nú þarf ég að skrifa nýjan og betri fyrilestur sem hæfir nýjum áheyrendum.

Nú rembist ég við að líta á björtu hliðarnar, fyrirlesturinn minn var jú ekki upp á marga fiska og nú hef ég tækifæri til að skrifa nýjan og betri og að auki er kennarinn minn með svo mikið samviskubit að hann getur ekki annað en gefið mér góða einkunn - já og svo er rauðvín á boðstólum í jólapartýinu svo ég get vætt kverkarnar áður en ég stíg á stokk.
Best að hefjast handa.....